[ wszystkie Recenzje ] Alchemia

Pink Freud to jeden z najlepszych polskich awangardowych jazzowych składów.

Ten pięcioosobowy kolektyw potrafi zaskakiwać formą swoich studyjnych wydawnictw, bezkompromisowo łącząc anarchiczny punk rock z jazzową poetyka.
Album "Alchemia" jest idealną manifestacją siły i wartości grupy w środowisku koncertowym. Wiadomo - na koncercie nie da się nic ukryć. Słuchając najnowszego wydawnictwa Pink Freud jasnym jest, że zespół nic ukrywać nie chce i nie musi. Broni się bowiem jako amalgamat pierwszorzędnych muzyków, którzy uwielbiają eksperymentować, a dodatkowo potrafią stopić się z wykonywanym materiałem w jedność. Nazwa płyty dobrze oddaje nastrój tego jesiennego występu - oj, działo się wtedy, działo. Można zadawać sobie pytanie, jak instrumenty wytrzymało ten natłok energii. Słychać to w ponad dziesięciominutowym "Mademoiselle Madera" albo zupełnie nieprzewidywalnym "Boogie Woogie Waltz". Interakcja między muzykami jest nieprawdopodobna, zważywszy, że tempo granej muzyki wymaga w tym przypadku idealnego opanowania instrumentów. Słabością Pink Freud, która tak naprawdę nie wpływa na odbiór ich muzyki, jest nienarzucanie sobie żadnych granic. Czasami mocno rozciągnięte improwizacje, ocierające się o kakofonię, potrafią znużyć nawet największego miłośnika muzycznego eksperymentalizmu.