[ wszystkie Recenzje HIP-HOP ] Madlib The Beat Konducta – „WLIB AM: King of the Wigflip”

Kolejna znakomita pozycja zaoferowana nam - słuchaczom przez muzycznego geniusza z Oxnard – Madliba. Tym razem jest to kompilacja składająca się z 24 utworów, wyprodukowanych oczywiście przez wyżej wspomnianego, bardzo zróżnicowanych brzmieniowo – numery na krążku można podzielić jakby na trzy grupy: pierwsza z nich to regularnie zarymowane kawałki w wykonaniu takich tuzów undergroundu jak Gulity Simpson („doskonały wręcz „Blow the Horns on Em” jako pozycja nr dwa na krążku), Defari (tu również znakomity „Gamble On Ya Boy” na najmocniejszym chyba bicie całego wydawnictwa), MED, Frank N Dank, czy też Talib Kweli. Alternatywą dla ulicznych, dosadnych tekstów wyżej wymienionych (oraz całej plejady innych MCs) są trzy numery śpiewane (czyli podgrupa numer dwa): pierwszy z nich w wykonaniu Geogii Anne Muldrow, kolejny to zasługa mistrzyni drugiego planu, znanej już chociażby z płyty „Madvillain” – Stacy Epps, natomiast w trzecim z kawałków słyszymy (ja po raz pierwszy) najmniej znaną – Freznę. Wszystkie trzy utwory zdecydowanie dają radę, zresztą o tym, że kobiety na podkładach Madliba radzą sobie bardzo dobrze mieliśmy okazję przekonać się wcześniej (patrz: Norah Jones na ostatniej płycie Taliba Kweli lub ostatni krążek Eryki Badu). Trzecią część tracków stanowi natomiast osiem instrumentalnych utworów w wykonaniu samego producenta, tu sygnowanych jako The Beat Conducta. Całość brzmi znakomicie, tracklista ułożona jest z głową, tak że wszystkie trzy podgrupy tasują się, zaskakując słuchacza co chwilę swoim charakterem.

Rzadko zdarza mi się pisać recenzję płyty już przy drugim jej słuchaniu (chyba jeszcze nigdy), oczywistym jest, że z dobrą płytą jest jak z dobrym winem – im starsza, tym lepsza. W przypadku najnowszego (jeszcze) wydawnictwa Madliba nie mogłem odmówić sobie tej przyjemności – nie wierzę po prostu, że mógłbym zmienić swoje nastawienie do tego albumu, nawet po upływie pewnego okresu czasu.

Niech mówią co chcą – dla mnie Madlib jest ewidentnie jednym z najbardziej pomysłowych i płodnych artystów, i to nie tylko na gruncie czarnej muzyki. I nie obchodzi mnie czy prawdą jest to, że rzeczywiście chce on wyprodukować kawałek na bazie sampla z każdego (!!) utworu znajdującego się w jego słynnym już „Bomb Shelter” (kolekcja ponad 30 000 płyt). Dla mnie liczy się tylko pojmowanie muzyki przez Madliba. A to każe mi z niecierpliwością oczekiwać na kolejny album artysty- mającą ukazać się tuż po nowym roku kolejną część instumenalnej serii „Move Scenes” – tym razem będzie to „Vol. 5 & 6 – A Tribute to Jay Dilla”).

Mateusz „Matt” Ochocki