[ wszystkie Recenzje HIP-HOP ] Nowa płyta THE ROOTS!

Wykonawca: THE ROOTS
Tytuł: HOW I GOT OVER
CD-A: 0602527094601 – PPD: 40.00
CD-A LEP: 0602527456447 – PPD: 23.00

Opis:

„How I Got Over” to następca wydanego w kwietniu 2008 roku albumu „Rising Down”. Magazyn Rolling Stone na miesiąc przed jego wydaniem przyznał mu maksymalną liczbę gwiazdek, w recenzji chwaląc raperów za wrażliwość na problemy ubogich. Jest to dziewiąty album w dorobku grupy, na płycie znajdują się przeróbki: „Dear God” Monsters Of Folk, z gościnnym udziałem Yima Yamesa, „Book Of Right On” Joanny Newsom (jako „Right On”) i „Again” Johna Legenda (w wersji Roots noszące tytuł „Doin' It Again”). Tytuł płyty został zaczerpnięty ze standardu gospel Clary Ward (spopularyzowanego przez Mahalię Jackson). Członkowie The Roots opisują utwory zamieszczone na płycie jako „próbę odnalezienia nadziei w przygnębiających czasach braku nadziei”.
Singlem będzie „Dear God 2.0”, przeróbka utworu z repertuaru grupy Monsters Of Folk („Dear God”). Obecnie zespół przygotowuje się do europejskiej trasy koncertowej, która zajmie im najbliższy rok.


Lista utworów:

1.Walk Alone (Truck North, Porn, Dice Raw, Mercedes Martinez)
2. Dear God 2.0 (Jim James, MOF)
3. Radio Daze (Blu, Porn, Dice Raw, Mercedes Martinez)
4. Now Or Never (Phonte Coleman, Dice Raw)
5. How I Got Over (Dice Raw)
6. The Day (Blu, Phonte Coleman, Patty Crash)
7. Right On (Joanna Newsom, Sugar Tongue Slim)
8. Doin' It Again (John Legend)
9. The Fire (John Legend, Rick Friedrich)


The Roots
biografia

Po 15 latach sukcesów, nagród i uznania krytyki, The Roots dokonują kolejnej rewolucji pozostając jedną z najbardziej wpływowych i eksperymentujących grup. Grupa nigdy nie spoczywała na laurach, zarówno w czasach gdy byli początkującymi raperami z Filadelfii, jak i wtedy gdy zostali stałą grupą akompaniującą w wieczornym programie telewizyjnym.

Od czasu wydanego własnym sumptem w 1993 roku albumu „Organix”, The Roots są chwaleni przez krytykę za przemyślane, inteligentne teksty utworów, za grę na żywo na instrumentach (rzadkość w hiphopie) oraz hipnotyzujące koncerty. Nigdy nie obawiali się wyjść poza bezpieczną dla nich sferę. Na swoich ośmiu płytach grupa sięgała po każdy rodzaj muzyki: od free jazzu, przez hard rock do electro, sprawiając, że kolejny album brzmiał inaczej od poprzednich.
Różnorodność stylistyczna nie wpływa ujemnie na ich popularność i sukces komercyjny. Cztery płyty dotarły do pierwszej dziesiątki listy Billboardu, a dwie z nich: „Things Fall Apart” z 1999 roku oraz „Phrenology” z 2002 – pokryły się złotem. Grupa sześć razy była nominowana do statuetki Grammy, zdobyła ją w 1999 roku w kategorii Najlepsze wykonanie utworu rap przez duet lub grupę za piosenkę nagraną z Eryką Badu - „You Got Me”. Albumy studyjne The Roots są niezwykle innowacyjne, ale swoją reputację grupa zyskała podczas koncertów na żywo. Grali przed Dave Matthews Band i Santaną, występowali na festiwalach tak różnorodnych jak Bonnaroo, The Bells oraz Montreux Jazz Festival również jako gwiazda własnych koncertów na całym świecie. Mieszanka muzycznej wirtuozerii, ekscentryczności, niezwyklej energii i nieprzewidywalnych zestawów utworów wyrobiły im reputację grupy „którą należy zobaczyć na żywo”. Jako pierwsi hiphopowcy zagrali w Lincoln Center. Zostali też zaproszeni do regularnych występów w programie „Late Night With Jimmy Fallon”. Magazyny muzyczne Spin i Rolling Stone umieszczają grupę na własnych zestawieniach największych zespołów koncertowych świata.
W trakcie swojego istnienia grupa przeszła przez niezliczone zmiany składu. Jedynymi stałymi członkami The Roots są jej założyciele: Tariq „Black Thought” Trotter i perkusista Ahmir „?uestlove” Thompson. „How I Got Over” to następny rozdział ich dyskografii. Tytuł dziewiątego albumu zaczerpnęli z pieśni gospel Clary Ward z 1951 roku, zaś okładka płyty została zainspirowana pracami Clary Walker. Na wyprodukowanym przez sam zespół albumie pojawiają się gościnnie: Phonte Coleman (Little Brother, Foreign Exchange), Blu (Blu & Exile), Dice Raw i islandzka wokalistka rockowa Patty Crash. Piosenki na nim zawarte portretują podróż ze stanu alienacji i dezorientacji we współczesnym świecie w stan skupienia i nadziei.