[ wszyscy Ulubieni wykonawcy ] George Clinton

W latach siedemdziesiątych George Clinton stworzył i kierował kolektywem Parliament/Funkadelic. W 1981 roku Clinto rozwiązał zarówno Parliament jak i Funkadelic by rozpocząć karierę solową, sporadycznie dając koncerty u boku byłych kolegów z zespołów pod szyldem P. Funk All-Stars.

George Clinton urodził się 22 lipca 1940 roku w Kannapolis w stanie North Karolina. Na początku lat pięćdziesiątych, mieszkając w New Jersey, Clinton zainteresował się muzyką doo wop. W 1955 utworzył grupę The Parliaments. Grupa nagrała mały przebój w 1967 roku, Clinton zaś na przestrzeni kolejnych dwóch lat tworzył koncepcję grupy. Nagrywając jednocześnie pod nazwami Parliament i Funkadelic, w latach siedemdziesiątych kolektywowi udało się zrewolucjonizować muzykę R&B, mieszając klasyczny soul z funkiem, dodając do tego szczyptę inspiracji rodem z twórczości bohaterów psychodelii schyłku lat sześćdziesiątych – Jimiego Hendrixa, Farnka Zappy i Sly’a Stone’a. Grupa Parliament/Funkadelic była największą gwiazdą czarnej muzyki lat siedemdziesiątych, wydając ponad czterdzieści przebojowych singli R&B (trzy z nich dotarły do pierwszego miejsca listy przebojów w USA) oraz nagrywając trzy platynowe płyty.

Na początku lat osiemdziesiątych George Clinton musiał stawić czoła prawnym przepychankom, które wyniknęły po przejęciu przez Polygram wytwórni Casablanca, dla której nagrywał Parliament. Porzuciwszy nazwy Parliament i Funkadelic (ale nie muzyków), w 1982 roku Clinton podpisał kontrakt z Capitol jako artysta solowy i grupa (pod nazwą P. Funk All-Stars). „Computer Games”, pierwsza solowa płyta Clintona z 1983 roku, zawierała przebój “Loopzilla”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy R&B w USA. Kilka miesięcy później, tytułowy utwór z solowej EP-ki „Atomic Dog” trafił znalazł się na pierwszym miejscu listy R&B, gdzie pozostawał przez cztery tygodnie (na liście pop dotarł do zaledwie 101-ej pozycji). Clinton nagrywał dla wytwórni Capitol przez trzy kolejne lata, wydając trzy studyjne albumy oraz cieszące się powodzeniem single – „Nubian Nut”, „Last Dance”, „Do Fries Go With That Shake” (dotarły do pierwszej czterdziestki listy R&B w USA). W latach 1986-1989, Clinton przez większość czasu borykał się z prawnymi problemami dotyczącymi tantiem, które wyniknęły z faktu, że w latach siedemdziesiątych artysta nagrywał pod trzema różnymi nazwami, w towarzystwie czterdziestu (!) muzyków, dla trzech różnych wytwórni… Mimo tego, pod koniec lat osiemdziesiątych George Clinton był już legendą, o której w swoich tekstach mówili młodzi raperzy.

W 1989 roku Clinton podpisał kontrakt z należącą do Prince’a wytwórnią Paisley Park, pod skrzydłami której wydał swoją piątą solową płytę „The Cinderella Theory”. Nakładem Paisley Park Records ukazała się również płyta „Hey Man, Smell My Finger”. Kolejna płyta Clintona nagrana została dla wytwórni Sony 550 („T.A.P.O.A.F.O.M. [„the awesome power of fully operational mothership”], 1996). Na płycie tej pojawili się koledzy Clintona z czasów Parliament/Funkadelic. W 1996 roku ukazała się również płyta „Greatest Funkin’ Hits”, na której gościnnie wystąpili raperzy, m. in. Digital Underground, Ice Cube i Q-Tip.
W 2005 roku, nakładem wytwórni The C Kunspyruhzy, ukazał się album “George Clinton Presents The P-Funk Allstars – How Late Do U Have 2BB4UR Absent?”. Na dwupłytowym wydawnictwie znalazł się m. in. duet Princem (“Paradigm”).