[ wszyscy Ulubieni wykonawcy ] Stevie Wonder

Stevie Wonder urodził się jako Steveland Morris w Saginaw, w stanie Michigan, w 1950 roku. W wieku ponad pięćdziesiąciu lat, Stevie Wonder znalazł swoje miejsce w historii muzyki jako jeden z najbardziej płodnych twórców, wydając w USA 35 albumów (w tym 28 studyjnych), które w sumie sprzedały się w nakładzie przekraczającym 72 miliony.

Ponad trzydzieści piosenek Wondera trafiło do amerykańskiego Top Ten, 11 było hitami numer jeden pop, a sam Wonder otrzymał 19 statuetek Grammy (w tym Grammy za całokształt twórczości w 1996 roku). Wonde angażuje się również w rozmaite akcje charytatywne (w 1985 roku był jednym autorów kampanii USA for Africa).

Niespotykana wcześniej umiejętność łączenia nowatorskich bitów z mówiącymi o problemach ulicy tekstami pozwoliła Wonderowi samodzielnie zrewolucjonizować amerykańską muzykę w latach siedemdziesiątych. Steview Wonder połączył ze sobą różne muzyczne gatunki, tworząc swój własny styl, tak bardzo zauważalny na czterech epokowych płytach – „Talking Book” (1972), „Innervisions” (1973), „Fullfillingness’ First Finale” (1974) oraz „Songs in the Key of Life” (1976). U schyłku lat siedemdziesiątych Stevie Wonder miał na swoim koncie piętnaście statuetek Grammy oraz liczne inne nagrody. Krytyce i fani byli zgodni – Stevie Wonder był najzdolniejszym twórcą swojego pokolenia. Status Wondera jako narodowego skarbu Ameryki w tym czasie podtrzymywały przebojowe single „Superstition”, „You Are the Sunshine of My Life”, Living in the City”, „Higher Ground”, „You Haven’t Done Nothin’”, „I Wish” czy „Sir Duke’.
W kolejnych latach Stevie Wonder cały czas nagrywał wielkie przeboje – wystarczy wspomnieć “Ebony And Ivory” z 1982 roku, zaśpiewane w duecie z Paulem McCartneyem, które przez siedem tygodni nie opuszczało pierwszej lokaty na liście najlepiej sprzedających się singli w USA. W 1984 roku, jako część ścieżki dźwiękowej do filmu „The Woman in Red” ukazało się niezapomniane nagranie „I Just Call to Say I Love You”, które przyniosło Wanderowi Oscara.

W 1989 roku Stevie Wonder trafił do amerykańskiego Rock ‘N Roll Hall of Fame. Razem z nim zaszczyt ten spotkał wtedy The Rolling Stones. Fakt ten niejako udowodnił, że rock cały czas towarzyszył Wonderowi – począwszy od momentu, kiedy w 1972 roku The Rolling Stones byli jedynym zespołem, który grał koncerty u boku Wondera.

W latach dziewięćdziesiątych Wonder nie próżnował. Jego muzyka znalazła odbicie w twórczości młodych hip-hopowców – w 1995 roku Coolio oparł ogromy przebój „Gangsta’s Paradise” na „Pastime Paradise”. W tym czasie Steviemu Wanderowi hołd oddawali również inni artyści z kręgu hip-hopu, tacy jak Public Enemy czy Jay-Z, którzy chętnie samplowali kompozycje Wondera.

W 2005 roku, po dziesięciu latach milczenia, Stevie Wonder wydał płytę „A Time 2 Love”, na której gościnnie pojawił się Prince, TLC oraz córka artysty – Aisha Morris. Albumem „A Time 2 Love” Stevie Wonder pokazał, że w muzyce nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.